 |
Η περασμένη 24η Απριλίου, ημέρα της 89ης επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων, θα μείνει στην ιστορία ως ημέρα αντίστασης του κυπριακού λαού. Με ένα βροντερό "όχι", πάνω από τα τρία τέταρτα του συνόλου του κυπριακού ελληνισμού, απέρριψε το λεγόμενο "Σχέδιο Ανάν".
Σκοπός μας δεν είναι ν΄αναλύσουμε εδώ τα υπέρ και τα κατά αυτού του σχεδίου. Ήδη πολλοί αναλυτές το έκαναν στις εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα. Το σημαντικό για εμάς είναι να βγάλουμε μερικά συμπεράσματα απ΄όλη τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Το πρώτο που θα θέλαμε να θέσουμε είναι ότι το αποτέλεσμα μιας κορυφαίας στιγμής του δημοκρατικού συστήματος όπως είναι ένα δημοψήφισμα πρέπει να είναι σεβαστό. Δυστυχώς, είδαμε ότι ο διεθνής παράγων συμπεριφέρθηκε περιφρονητικά μπροστά σ΄αυτή τη δημοκρατική διαδικασία επειδή δεν βγήκε το αποτέλεσμα που αναμενόταν. Η φωνή του λαού φαίνεται ότι είναι αποδεκτή μόνο όταν συμφωνεί με εκείνους οι οποίοι δηλώνουν ότι γνωρίζουν καλύτερα από τον λαό τι είναι καλό γι΄αυτόν. "Απογοητεύει ο λαός; Ας τον αλλάξουμε!", έλεγε ο Μπρεχτ ειρωνικά.
Το δεύτερο αφορά την καραμέλα περί του χασίματος της "ιστορική ευκαιρίας" για να λυθεί το πρόβλημα. Εν όψη της "σολομώντειας σοφίας" του Σχεδίου Ανάν, ο "αδιάλλακτος" ελληνικός πληθυσμός γύρισε την πλάτη του σ΄ένα λαμπρό μέλλον, λένε οι "ρεαλιστές" πολιτικοί της διεθνείς (και όχι μόνο) σκηνής. Αλλά ξεχνάνε ότι στη βιβλική ιστορία, μπροστά στον κόλπο που θα άφηνε το μωρό νεκρό, ήταν η πραγματική μητέρα που απέρριψε τη "λύση" του Σολομώντα...
Το τρίτο που θέλουμε να επισημάνουμε είναι ο κίνδυνος του εφησυχασμού μπροστά στα διδάγματα της ιστορίας. Το κυπριακό πρόβλημα πέρασε από πολλές φάσεις και στάδια αλλά πάντα αντιμετώπισε τις ίδιες τουρκικές γεωπολιτικές επιδιώξεις και, πάνω απ΄όλα, το δόγμα του τουρκικού επεκτατισμού: τον παντουρκισμό. Αυτή είναι η βάση της πολιτικής της Τουρκίας σε σχέση με τις γειτονικές χώρες και τίποτα δεν δείχνει ότι έχει αναμορφωθεί ή ότι έχει εγκαταλείψει αυτούς τους διαχρονικούς επεκτατικούς στόχους της.
Τέλος, το επιχείρημα ότι ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας θα την αναγκάσει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα όπως υποχρεώνει το Διεθνές Δίκαιο, δεν μας πείθει. Τί θα συμβεί αν η Ευρώπη αύριο κλείσει την πόρτα στην Άγκυρα; Ή αν ένας αυριανός τούρκος ηγέτης αποφασίσει την απομάκρυνση από την Ε.Ε; Όπως και να είναι, η Τουρκία έχει δείξει πολλές φορές, ότι περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμφωνίες που η ίδια έχει υπογράψει.
Κάτω από αφόρητες διεθνείς και εγχώριες πιέσεις να αποφασίσουν το "ναι", το 76 τις εκατό των πολιτών της Κύπρου αποφάσισαν για το μέλλον τους, λέγοντας "όχι" σε ένα σχέδιο μη βιώσιμο και μη δίκαιο. Ήταν αυτό το τέλος; Όχι. Δεν ακολούθησε η απομόνωση της Κύπρου, ούτε η άμεση και επίσημη διεθνείς αναγνώριση του ψευδοκράτους, όπως κινδυνολογούσαν πολλές "Κασσάνδρες".
Οι υποστηρικτές του "ναι" στην Ευρώπη και πέραν του Ατλαντικού ξεχνάνε, ότι πριν από το δημοψήφισμα στην Κύπρο, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. μετά από 18 μήνες διαπραγματεύσεων, απέρριψαν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, το οποίο θα τροποποιηθεί και θα ξαναέρθει ενώπιον τους φέτος. Ήταν και αυτό το τέλος της διαδικασίας έγκρισης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος; Όχι. Γιατί τότε δεν δίνουν στους πολίτες της Κύπρου το ίδιο δικαίωμα συλλογισμού όταν τους ζητείται να αποφασίσουν για το μέλλον τους;
Όταν οι λαοί λένε "όχι", αντιστέκονται. Και ένας λαός ο οποίος αντιστέκεται, και γνωρίζει τον τρόπο να διατηρήσει την ενότητά του, νικά πάντοτε.
|
Η 'Αποψή μας