 |
Ο μακαριστός Μητροπολίτης των Ορθοδόξων Αρμενίων Ελλάδος, Αρχιεπίσκοπος Σαχάκ Αϊβαζιάν, έφυγε από κοντά μας μ΄ έναν τρόπο μοναδικό, αντάξιο της προσφοράς του στην αρμενική παροικία της Ελλάδος. Έφυγε κατά τη διάρκεια μιας γεμάτης συγκίνηση και πατρικές προτροπές ομιλίας του, με αποδέκτες τα μέλη της παροικίας αλλά κυρίως τους νέους που τόσο αγαπούσε. Οι θλιβεροί συνοδοί της ζωής μας που παραμονεύουν στο σκοτάδι δεν τον άγγιξαν, δεν τον έφθειραν. Έφυγε όρθιος. Στο πλευρό της παροικίας. Μέχρι τέλους.
Η διαδρομή του από την Κύπρο, όπου είχε γεννηθεί, στο Λίβανο και από το Λίβανο στην Ελλάδα, ήταν ένα ταξίδι γνώσεων, αυτογνωσίας και προσφοράς. Τα πράγματα που σημάδεψαν τη ζωή του βρίσκονται σ΄ αυτή τη διαδρομή. Η αγάπη του για την Εκκλησία, η αγάπη του για τη μουσική και πάνω απ΄ όλα η αγάπη για το λαό του. Υπηρέτησε την αρμενική παροικία με συνέπεια, χωρίς να αποχωριστεί ποτέ το ελαφρά περιπαικτικό αλλά καλοσυνάτο χαμόγελό του, το χιούμορ και τη γνήσια φιλική συμπεριφορά. Και η παροικία τον αγάπησε ειλικρινά, διότι ο Μητροπολίτης της ήταν απλός, ήταν σεμνός και προσιτός.
Υπήρξε χωρίς αμφιβολία ένας δίκαιος και ικανός ποιμενάρχης. Ήταν απαιτητικός και συχνά αυστηρός στην τήρηση των κανόνων. Χωρίς να παραβλέπουμε τις αρετές του κληρικού, δεν μπορούμε να μην υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι υπερίσχυαν μέσα στην ψυχή του η εθνική συνείδηση, η αγάπη για το λαό του και η πίστη στη δικαίωση του αγώνα του αρμενικού λαού. Ένας ποιμενάρχης, αλλά κι ένας γνήσιος πατριώτης.
Έκδηλη όμως ήταν και η ανόθευτη αγάπη του για τους Έλληνες, την Ελλάδα, τον πολιτισμό και την ιστορία της. Ένθερμος, σχεδόν παθιασμένος υποστηρικτής των ελληνικών θέσεων σε κάθε περίπτωση, ο Μητροπολίτης Σαχάκ Αϊβαζιάν δεν έκρυβε τα θερμά αισθήματά του και για την Εκκλησία της Ελλάδος.
Οι λέξεις όμως είναι ανεπαρκείς, όπως και οι χαρακτηρισμοί. Έχει βέβαια καθιερωθεί η συνήθεια απαρίθμησης των αρετών και των προσόντων των εκλιπόντων, σε μία προσπάθεια εξορκισμού του θανάτου, αλλά και απόκρυψης ίσως της λήθης που συχνά ακολουθεί. Θα προτιμήσουμε την απαρίθμηση και την περιγραφή αισθημάτων και συναισθημάτων, θεωρώντας θεμιτή τη συναισθηματική φόρτιση που μας διακατέχει τις τελευταίες εβδομάδες.
Τα αισθήματά του ήταν γνωστά. Η αγάπη και η προσήνεια κυριαρχούσαν στον πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο. Είχε ταυτιστεί απόλυτα με την αρμενική παροικία. Οι διάφορες δυσκολίες και οι αντίξοες περιστάσεις που η παροικία αντιμετώπισε κατά το διάστημα των τεσσάρων και πλέον δεκαετιών της ποιμαντικής παρουσίας του Αρχιεπισκόπου Σαχάκ Αϊβαζιάν, ήταν προκλήσεις και μάχες, που ο Μητροπολίτης έδινε με όπλο τη βαθιά αγάπη και το σεβασμό του για τα μέλη της παροικίας και για τις επίσημες δομές και οργανώσεις που τα εκπροσωπούν.
Οι Αρμένιοι της Ελλάδος θα τον θυμούνται με στοργή και το κενό που άφησε θα είναι έντονα αισθητό για μεγάλο διάστημα, διότι η παρουσία του ήταν αυτονόητη και αναντικατάστατη μέσα στην καθημερινή ζωή της παροικίας. Το αίσθημα ευγνωμοσύνης θα κυριαρχεί πάντα στις μνήμες μας, διότι ήταν ο πατέρας, ο αδερφός, αλλά και ο φίλος.
Θα παραδώσουμε τη μνήμη του στις επόμενες γενιές για να τον θυμούνται όπως τον θυμούνται σήμερα οι Αρμένιοι της Ελλάδος. Είναι μία αξία που παραδίνεται με τιμή, όπως η σημαία ή τα αγαπημένα κειμήλια. Και αποτελεί πραγματικά χρέος τιμής, η διατήρηση της οικείας μορφής του στις μνήμες όλων, διότι ο μακαριστός Μητροπολίτης ήταν πολύ απλά ένας καλός άνθρωπος.
Οι γραμμές αυτές του ανήκουν. Τις παραδίνουμε στον ήλιο, τον αέρα και τα σύννεφα που κατοικούν στους στίχους των αρμενικών παραδοσιακών τραγουδιών που αγάπησε, ελπίζοντας ότι μέσα από τα τραγούδια που θα λέμε και που θα λένε και οι επόμενες γενιές, η φωνή μας θα φτάνει στον Σαχάκ Αϊβαζιάν και θα τον συντροφεύει.
Ξέρουμε, ότι θα κατανοήσει τον μοναδικό λόγο που δε μας επέτρεψε να εκδηλώσουμε όλα τα αισθήματά μας γι΄ αυτόν, όσο ήταν κοντά μας. Και ο λόγος αυτός δεν είναι άλλος από τον ειλικρινή σεβασμό για το άτομό του και την παράλογη, αλλά ανθρώπινη αυταπάτη ότι υπήρχε χρόνος, ότι δεν θα έφευγε ποτέ.
|
Η 'Αποψή μας