Χάρη στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, ο πλανήτης μας έχει γίνει ένα χωριό, όπου οι επικεφαλής παίζουν με τη φωτιά, σκορπίζοντας σκόπιμα φόβους και πολέμους στο όνομα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας». Ο φαύλος κύκλος ολοκληρώνεται με καταδικαστέες τρομοκρατικές ενέργειες, που οδηγούν σε καινούργιες και πιο αιματηρές πράξεις. Ποια είναι όμως η ρίζα του κακού;
Πριν από μερικές εβδομάδες, ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης τόλμησε να πει δημόσια τα πράγματα με το όνομά τους. Η απάντηση δεν άργησε: οι ίδιοι επικεφαλής του χωριού, αυτοί που εφαρμόζουν την πιο ακραία πολιτική στον μεταπολεμικό κόσμο, αυτοί που κάνουν «προληπτικούς» πολέμους, τον κατηγόρησαν για τις «φιλοναζιστικές» απόψεις του! Ξέχασαν, όμως, ότι προηγουμένως μια δημοσκόπηση στην Ε.Ε. έδειξε ξεκάθαρα ότι η υπ΄ αριθμόν μία απειλή για την παγκόσμια ειρήνη βρίσκεται στην ίδια ρίζα: η πολιτική που εφαρμόζει το κράτος του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Και αυτό, βέβαια, με την υποστήριξη της κυβέρνησης των Η.Π.Α.

Το δικτατορικό καθεστώς του Σαντάμ κατηγορείται για κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής και για την καταπίεση του λαού του. Επειδή οι καιροί του πολέμου δεν περιμένουν, οι Η.Π.Α. μαζί με την πάλαι ποτέ αποικιοκρατική Βρετανία εισβάλλουν και κατακτούν το Ιράκ. Όμως πού είναι αυτά τα περιβόητα όπλα που έδωσαν την αφορμή για τον πόλεμο; Πού είναι η απελευθέρωση του λαού του Ιράκ; Και να μην το αμφισβητεί κανείς: δεν είναι η εθνική αντίσταση αλλά η διεθνής τρομοκρατία αυτή που χτυπάει κατά των ξένων δυνάμεων που έχουν καταλάβει τη χώρα!

Και άλλα καθεστώτα στην ευρύτερη περιοχή, όπως το Πακιστάν, κατέχουν όπλα μαζικής καταστροφής. Και άλλα καθεστώτα στη Μέση Ανατολή είναι δικτατορικά και οι λαοί τους περιμένουν την απελευθέρωση. Η εύλογη απορία είναι γιατί δεν πάνε εκεί. Επειδή «νομίζουν πως είναι φίλος όποιος τους εξυπηρετεί, ακόμη και αν πρωτύτερα ήταν εχθρός, και θεωρούν εχθρό όποιον τους αντιστέκεται, κι αν ακόμη ήταν φίλος» (Θουκυδίδης). Με άλλα λόγια, δεν έχει σημασία αν είσαι κάθαρμα. Σημασία έχει αν είσαι δικό τους κάθαρμα.

Σε μια άλλη ευάλωτη περιοχή, στον Καύκασο, πραγματοποιούνται εκλογές σε δύο γειτονικές χώρες της Αρμενίας, στο Αζερμπαϊτζάν και στη Γεωργία. Και στις δύο περιπτώσεις, η νοθεία προσλαμβάνει σκανδαλώδεις διαστάσεις. Οι διεθνείς παρατηρητές κατηγορούν τα καθεστώτα αλλά η λεγόμενη διεθνής κοινότητα (οι ίδιοι επικεφαλής του χωριού) κοιτάει αλλού, ενώ φουντώνουν οι διαδηλώσεις και η σταθερότητα στην περιοχή κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Οι σύγχρονοι σταυροφόροι προειδοποιούν για τον μουσουλμανικό κίνδυνο. Πρόκειται για θρησκευτικό πόλεμο, λένε. Αλλά ο πρώην φίλος και νυν εχθρός Μπιν Λάντεν ή οι ακόλουθοί του χτυπάνε μια μουσουλμανική χώρα σαν την Τουρκία, με άγνωστο αριθμό θυμάτων, στην πλειοψηφία τους αθώων μουσουλμάνων! Και ας λέει ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών ότι χτυπάνε την Τουρκία, επειδή είναι μια «δημοκρατία» στον μουσουλμανικό κόσμο!
Παρεμπιπτόντως, τι έγινε με την απόφαση του Κοινοβουλίου της χώρας, με την όποια θα έστελναν στρατιωτικές δυνάμεις στο Βόρειο Ιράκ;

Ο λεγόμενος πολιτισμένος και δημοκρατικός κόσμος ζει καθημερινά με τον πορτοκαλή συναγερμό σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό. Με τη λογοκρισία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κρύβει τα φέρετρα των στρατιωτών του και προσπαθεί να τον υπακούν σκορπίζοντας τον τρόμο και το δέος στον πληθυσμό του. Κανείς δεν πρέπει να αντισταθεί, εάν δεν θέλει να χάσει τη δουλειά ή τη θέση του. Προσοχή, οι προδότες του έθνους είναι παντού. Ζήτω η ελευθερία!

Χιλιάδες διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο κατεβαίνουν στους δρόμους με συνθήματα όχι μόνο κατά των πολέμων αλλά και κατά του νεοφιλελεύθερου παγκόσμιου οικονομικού και εμπορικού καθεστώτος. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Διεθνής Τράπεζα, Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, είναι δημιουργήματα ενός συστήματος που κρατιέται μόνο με τη δύναμη των όπλων. Οι φτωχές χώρες που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται σαν πειραματόζωα των ιδιωτικοποιήσεων, έχουν υποφέρει και υποφέρουν όσο αυτές που άντεξαν τις βόμβες. Οι κοινωνικές ανισότητες στον λεγόμενο υπανάπτυκτο κόσμο έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, τόσο που οι υπεύθυνοι των οργανισμών αυτών ανησυχούν δημόσια και δεν ξέρουν πώς να δικαιολογήσουν πια το αδικαιολόγητο.

Οι εικόνες αυτές, που μοιάζουν με ταινία τρόμου, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Αλλά τίθεται και ένα τελευταίο ερώτημα: η εξουσία των δυνατών είναι τόσο δυνατή όσο δείχνει;Ή είναι άλλη μια εικόνα από τον πλασματικό κόσμο στον οποίο ζούμε;