 |
Τον Σεπτέμβριο ολοκληρώθηκαν 80 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή.
Νιώθουμε το χρέος να τιμήσουμε τη μνήμη όσων χάθηκαν ή ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες.
Όσο περνούν τα χρόνια, όσο οι επιζήσαντες λιγοστεύουν, όσο κάποιοι προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία, τόσο πιο απαραίτητο γίνεται να βαθαίνει η ιστορική συνείδηση, οι νεότερες γενιές να μαθαίνουν, να ξέρουν, να υπερασπίζονται την ιστορική αλήθεια.
Μ’ αυτό το σκεπτικό παρουσιάζουμε δύο ιστορικά κείμενα και μία συνέντευξη που εντρυφούν στο κλίμα της εποχής:
ένα κείμενο για τη συνθήκη των Σεβρών, που εκθέτει τις ιστορικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη διεθνή πολιτική σκακιέρα μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο,
ένα ακόμη κείμενο που δίνει ανάγλυφη την εικόνα της ζωής της αρμενικής κοινότητας στη Σμύρνη και, τέλος, μια συνέντευξη με τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή, με ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις για τα ιστορικά γεγονότα καθώς και για τις σημερινές εξελίξεις.
Στη διάρκεια των 80 αυτών ετών καταναλώθηκε πολύ μελάνι και γράφτηκαν πολλές σελίδες για τις ευθύνες κάθε πλευράς. Όποιες κι αν υπήρξαν οι ευθύνες της ελληνικής ηγεσίας για την καταστροφή, ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο σκοπός του κεμαλικού κινήματος ήταν να αφανίσει όσους “απειλούσαν” την εθνική ομοιογένεια του νέου τουρκικού κράτους.
Μάλιστα, υπήρξε τόσο ακραίος ο εθνικισμός, που ο κεμαλικός στρατός έφτασε στο σημείο να πυρπολήσει την αρμενική και την ελληνική συνοικία της Σμύρνης ή ακόμη και να θανατώσει με φρικτά βασανιστήρια τον μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο κάτω από τα απαθή βλέμματα των ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Για τον αρμενικό λαό η μικρασιατική καταστροφή υπήρξε το τελευταίο κεφάλαιο σε μια συστηματική πολιτική εθνοκάθαρσης, που ξεκίνησε το 1894, επί του σουλτάνου Χαμίτ, με τις σφαγές του αρμενικού πληθυσμού, συνεχίστηκε με τις σφαγές του 1909 στην Κιλικία και κορυφώθηκε με τη γενοκτονία του 1915-1917, που σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και εκτελέστηκε από το καθεστώς των Νεοτούρκων.
Τέλος, το 1922 καταστράφηκε ο πολιτισμός και η οικονομία πληθυσμών που ανθούσαν για αιώνες στις κοσμοπολίτικες και πολυεθνείς δυτικές ακτές της Μικρασίας και της Θράκης.
Σήμερα, η Τουρκία φιλοδοξεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν πριν 80 χρόνια, η γενοκτονία του 1922 δεν παραγράφεται, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Κάποια στιγμή, έστω και όψιμα, η Τουρκία πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της.
Ως διάδοχος του οθωμανικού και κεμαλικού κράτους πρέπει να αναγνωρίσει τα εγκλήματα των προκατόχων της.
|
Η 'Αποψή μας