 |
Αποχαιρετάμε με αυτό το τεύχος τον εκδότη του περιοδικού μας, τον πολύ δικό μας Οννίκ Οννικιάν. Κι είναι πολλά αυτά που έχουμε να θυμηθούμε, πολύ λιγότερα αυτά που μπορούμε να γράψουμε. Είναι οι μικρές λεπτομέρειες που χαράζονται στη μνήμη, οι πολύ προσωπικές στιγμές, που αναδεικνύουν το ήθος του ανδρός, που όμως ούτε εμείς ούτε κυρίως ο ίδιος δεν θα επιθυμούσε να καταγραφούν.
Μια ομάδα νέων ανθρώπων, η μετέπειτα συντακτική επιτροπή των Αρμενικών, τον πλησιάσαμε πριν τέσσερα περίπου χρόνια για να του εμπιστευτούμε την ιδέα έκδοσης του περιοδικού. Εμείς περιμέναμε επιφυλάξεις, ενστάσεις, ανησυχίες, δυσπιστία. Εκείνος μας ξάφνιασε ευχάριστα, ήταν θετικός, ενθουσιάστηκε, αγκάλιασε με θέρμη την καινούργια πρωτοβουλία. Θα μπορούσε να έχει αρκεστεί σ’ έναν τυπικό ρόλο. Εκείνος υπήρξε ενθουσιώδης, στήριξε με όλα τα μέσα τη νέα προσπάθεια, μεσολαβούσε για να εξασφαλίσει κάθε είδους βοήθεια στο περιοδικό, συνέβαλε στη διάδοσή του. Κι όλα αυτά από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή.
Θα τον θυμόμαστε για πολλούς λόγους. Θα τον θυμόμαστε, επειδή ήταν πάντοτε πρόθυμος κι «ετοιμοπόλεμος». Προσέφερε τις υπηρεσίες του όπου κι όποτε του ζητήθηκε, εργάστηκε με αφοσίωση κι αυταπάρνηση.
Θα τον θυμόμαστε για τη σεμνότητά του και την ηθική του ακεραιότητα. Διέθετε εμπειρία, είχε «περγαμηνές», δεν νιώσαμε όμως να τις χρησιμοποιεί για να επιβληθεί, δεν ένιωθε ότι ξεχωρίζει ή ότι του αξίζει μια ιδιαίτερη μεταχείριση. Δεν νοιάστηκε για τίτλους και αξιώματα. Αντίθετα, ο λόγος που είχε εκφωνήσει τον περασμένο Νοέμβριο με την αφορμή της παρασημοφόρησής του από τον Καθολικό Αράμ Α’ έδειχνε πόσο άβολα τον έκαναν να νιώθει οι τιμές.
Θα τον θυμόμαστε για την ακτινοβολία της προσωπικότητάς του. Διέθετε κύρος, τον εκτιμούσαν για τις αρετές του φίλοι και γνωστοί σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Θα τον θυμόμαστε ως έναν άξιο εκπρόσωπο της γενιάς που συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της παροικίας μας. Ο ίδιος ο Οννίκ Οννικιάν προσέφερε στα εθνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, εκπαιδευτικά θέματα της κοινότητάς μας.
Θα τον θυμόμαστε για το θάρρος της γνώμης του. Δεν φοβόταν μήπως γίνει ο «κακός», μήπως δυσαρεστήσει, δεν υπολόγιζε το κόστος, έλεγε τη γνώμη του ανοιχτά, κάποιες φορές και σε πολύ έντονο ύφος.
Θα τον θυμόμαστε για το θάρρος, τη γενναιότητα, τα τεράστια ψυχικά του αποθέματα.
Θα τον θυμόμαστε, γιατί το πέρασμά του από τη ζωή δεν υπήρξε αδιάφορο όχι μόνο για τους δικούς του αλλά και για την ευρύτερη οικογένεια της παροικίας μας.
Με τις λιγοστές αυτές γραμμές καθώς και με το μικρό αφιέρωμα του περιοδικού δεν έχουμε ως στόχο ούτε να ηρωοποιήσουμε ούτε να αγιογραφήσουμε έναν καθ’ όλα απλό άνθρωπο. Κλίνουμε το γόνυ και αποχαιρετάμε έναν ειλικρινή, αξιοπρεπή και γενναίο άνθρωπο, με την ευχή να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα ζωής και προσφοράς του…
|
Η 'Αποψή μας