 |
Καθώς ο αρμενικός λαός σε όλο τον κόσμο ετοιμάζεται, όπως κάθε Απρίλιο, για τις εκδηλώσεις για την 87η επέτειο από τη Γενοκτονία, αξίζει να αναφερθούμε σε δύο σημαντικά γεγονότα.
Η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξέδωσε στις 28 Φεβρουαρίου 2002 με συντριπτική πλειοψηφία ψήφισμα, με το οποίο η Τουρκία καλείται για μία ακόμη φορά να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Στο νέο ψήφισμα επαναλαμβάνεται η παλιότερη θέση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (18 Ιουνίου 1987), που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία του 1915 εις βάρος των Αρμενίων και καλεί την Τουρκία να δημιουργήσει τις βάσεις για συμφιλίωση.
Βέβαια, το ψήφισμα αφορά κυρίως τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες του Νοτίου Καυκάσου. Το γεγονός όμως ότι επαναλαμβάνει τις θέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη γενοκτονία καταδεικνύει ότι το προηγούμενο ψήφισμα δεν μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και παραμένει πάντα επίκαιρο.
Το θέμα είναι σημαντικό όχι τόσο για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας, που είναι πλέον δεδομένη, όσο για την αναγνώριση της γενοκτονίας από την ίδια την Τουρκία, εάν αυτή θέλει να σταθεί στο ύψος των προσδοκιών μιας υποψήφιας προς ένταξη στην Ε.Ε. χώρας.
Έτσι, ερμηνεύεται και η οργή των πολιτικών και κυβερνητικών κύκλων της Τουρκίας που χαρακτηρίζουν το ψήφισμα «παράλογο».
Στο ίδιο πνεύμα εντάσσονται και οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μεσούτ Γιλμάζ ότι για την προώθηση αυτής της απόφασης το αρμενικό λόμπι κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες, προκειμένου να «εκμεταλλευτεί» τους ευρωβουλευτές.
Από αρμενικής πλευράς τόσο ο υπουργός Εξωτερικών, Βαρτάν Οσκανιάν, όσο και οι Αρμενικές Εθνικές Επιτροπές ανά τον κόσμο εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την απόφαση που τιμά την πλειοψηφία των ευρωβουλευτών. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι η απόφαση ψηφίστηκε και χάρη στις προσπάθειες των Αρμενικών Εθνικών Επιτροπών της Ευρώπης, τις οποίες συντόνιζε το Κεντρικό Γραφείο τους στις Βρυξέλλες.
Το άλλο γεγονός αφορά τις δηλώσεις της ισραηλινής πρέσβειρας στην Αρμενία, Ρίφκας Κοέν, η οποία προσπάθησε να υποβαθμίσει τη Γενοκτονία του 1915. Η τοποθέτηση αυτή δεν μας εξέπληξε. Πριν ένα χρόνο και ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, είχε δηλώσει ότι τα «επιχειρήματα» των Αρμενίων περί γενοκτονίας είναι «αβάσιμα» και είχε αρνηθεί οποιαδήποτε σύγκριση με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Ασφαλώς, οι δηλώσεις της Κοέν εγκρύπτουν πολιτική σκοπιμότητα: ο άξονας Άγκυρας - Τελ Αβίβ δεν περιορίζεται στα κοινά γεωπολιτικά συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή και τον Νότιο Καύκασο, αλλά φτάνει πέρα από τον Ατλαντικό, μέχρι το Αμερικανικό Κογκρέσο, όπου τα τελευταία χρόνια το εβραϊκό λόμπι υπερασπίζεται με όλες του τις δυνάμεις τα τουρκικά συμφέροντα. Αυτή τη λεγόμενη «ρεάλ πολιτίκ» της κυβέρνησης του Ισραήλ καταδικάζουν για μία ακόμη φορά επιφανείς εβραίοι ιστορικοί και ακαδημαϊκοί, όπως οι καθηγητές Ισραήλ Τσάρνι και Γιαΐρ Ορόν. Ο πρώτος σε επιστολή που απέστειλε στον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του δηλώνει: «Ως εβραίος και ισραηλινός, αισθάνομαι ντροπή για τη στάση του υπουργού Εξωτερικών και της πρέσβειράς μας, που αρνούνται ότι η γενοκτονία του 1915 ήταν πράγματι γενοκτονία. Κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με άρνηση του Ολοκαυτώματος του λαού μας».
Από την πλευρά του ο Γιαΐρ Ορόν δήλωσε: «Η τελευταία άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ αποτελεί ιεροσυλία στη μνήμη του Ολοκαυτώματος και δείχνει τη βαθύτατη ηθική μας χρεωκοπία».
Μετά απ’ όλα αυτά αναρωτιόμαστε, αν οποιοσδήποτε πρέσβης στο Ισραήλ τολμούσε να αμφισβητήσει το Ολοκαύτωμα, ποιες θα ήταν οι συνέπειες; Η αρμενική κυβέρνηση έκανε επίσημο διάβημα διαμαρτυρίας, αλλά δεν αποκάλεσε την κυρία Κοέν persona non grata έτσι, ώστε να ανακληθεί από τη χώρα της.
Είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί. Οι δηλώσεις της ισραηλινής πρέσβειρας αποδεικνύουν και πάλι ότι για τη σύγχρονη πολιτική αντίληψη, η ηθική και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υφίστανται. Γι’ αυτό ακριβώς πιστεύουμε ότι μόνο η ενεργός πολιτική δράση, όπως το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μπορεί να αντιταχθεί σ’ αυτόν τον αρνητισμό μέχρι να φτάσει η στιγμή που το να αρνείται κανείς τη Γενοκτονία των Αρμενίων να είναι εντελώς αδιανόητο.
|
Η 'Αποψή μας