 |
Από τις αρχές του χρόνου ολόκληρος ο αρμενισμός, τόσο στην Αρμενία όσο και στη διασπορά, ζει στους ρυθμούς του εορτασμού των 1.700 χρόνων της καθιέρωσης του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του αρμενικού κράτους. Έχουν προγραμματιστεί και ήδη πραγματοποιούνται πολλές και ποικίλες εορταστικές εκδηλώσεις. Ο πυρετός των προετοιμασιών δημιουργεί σε όλους μας εύλογα ευφορία, γίνεται παράλληλα και αφορμή για κάποιες σκέψεις.
Πέρα από τις όποιες ιστορικές ή πολιτικές συγκυρίες που οδήγησαν στην καθιέρωση του χριστιανισμού, είναι αναντίρρητη πραγματικότητα το γεγονός ότι η θρησκεία έκτοτε άσκησε καταλυτική επίδραση στην πορεία του έθνους. Διαμόρφωσε τις επιλογές του, επηρέασε αναμφισβήτητα την ιδιοσυγκρασία του λαού, καθόρισε τις ηθικές του αξίες, έδωσε νέα ορμή στα γράμματα και τις τέχνες. Να το πούμε κι αλλιώς; Μια θρησκεία που σέβεται την ελευθερία του ατόμου, προασπίζει την αξιοπρέπειά του, κηρύττει την αγάπη και την αλληλεγγύη, μόνο θετικά μπορεί να επηρέασε τον αρμενισμό.
Σε καιρούς χαλεπούς, όπως οι σημερινοί, όταν η συλλογική ιστορική μνήμη είναι επιρρεπής στη λησμονιά ή ευάλωτη στις παραχαράξεις, είναι σημαντικό να σκύβουμε πάνω στα διδάγματα της ιστορίας και να αναθυμόμαστε ποιοι υπήρξαν οι μακελλάρηδες των λαών και ποιοι έβαλαν το δικό τους χρώμα στην παγκόσμια πολιτιστική ορχήστρα. Και επειδή κανείς άλλος δεν θα το κάνει αυτό για λογαριασμό μας, εορτασμοί όπως οι προκείμενοι αποτελούν ιδανική ευκαιρία.
Μαζί με την ιστορία και τη θρησκεία μας, θα προβληθεί ασφαλώς και η χριστιανική τέχνη. Ούτως ή άλλως η ιστορία της τέχνης των λαών αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο. Η δε αρμενική τέχνη είναι κατεξοχήν θρησκευτική. Όλες οι εκφάνσεις του πολιτισμού μας -η αρχιτεκτονική, η ζωγραφική, η ποίηση, η μουσική, η γλυπτική, η μικροτεχνία- πήραν την ιδιαίτερη μορφή τους στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού. Και βέβαια πρέπει να κάνουμε ξεχωριστή αναφορά στην επινόηση του αλφαβήτου τον 4ο αιώνα μ.Χ.. Η αρμενική γλώσσα άρχισε, επιτέλους, να γράφεται και δόθηκε απαράμιλλη ώθηση στα γράμματα. Όλα αυτά έγιναν κάτω από τη σκέπη του χριστιανισμού, με το μόχθο ζωής των φωτισμένων πατέρων της Εκκλησίας και των σεμνών μοναχών.
Αυτοί οι εορτασμοί ίσως έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για το λαό της Αρμενίας. Λόγω του σοβιετικού καθεστώτος έζησε για εφτά δεκαετίες αποκομμένος κατά κάποιον τρόπο από τις ιστορικές του ρίζες, από τη θρησκεία των προγόνων του, τα μνημεία της οποίας «φωνάζουν» σε κάθε γωνιά της Αρμενίας. Οικογένειες «κρυπτοχριστιανών» υπήρξαν πάρα πολλές, ενώ μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας ο λαός της Αρμενίας έδειξε συγκινητικό ενδιαφέρον για τη θρησκεία.
Τέλος, η ιστορική ευκαιρία που παρουσιάζεται με τους φετινούς εορτασμούς και η πεμπτουσία τους, άλλωστε, είναι το «στοίχημα» που καλείται να κερδίσει η αρμενική Εκκλησία: να επαναπροσδιορίσει και να αναθεωρήσει θέματα αρχής αλλά και πρακτικά θέματα του θρησκευτικού και εθνικού μας βίου. Η Εκκλησία μας καλείται για μια ακόμη φορά, όπως έκανε σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής της διαδρομής, να σταθεί στο πλευρό του λαού της, να αγγίξει τα σύγχρονα προβλήματα, να συμβάλει στην αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, να καθοδηγήσει και να ανακουφίσει το ποίμνιό της, να ενώσει και να φωτίσει με το σύγχρονο λόγο της.
|